Worms Plus (1996)

Programiści z Team 17 wnieśli mniej więcej tyle do branży elektronicznej rozrywki, co Wałęsa swoim zachowaniem w roku protestów stoczniowców. Rok 1995 - świat ujrzał pierwsze armie robali zajadle walczące na losowo generowanych planszach.
Nic prostszego, kilka "pionków" przeciw kilku innym "pionkom".. monotonia?
Po dziś dzień nie poznałem znaczenia tego słowa grając w Worms.
Po roku ukazała się kontynuacją i tą właśnie pozycją pragnę dziś zająć się szerzej.


Po włączeniu gry wita nas przejrzyste, nie nastręczające zbyt wielu trudności w obsłudze menu.

Mamy do wyboru:
- Play game - tu wybieramy drużyny (komputer lub kolega) i po wylosowaniu odpowiadającej nam planszy - przechodzimy do istoty rozgrywki, czyli do starcia.
- Team entry - przy użyciu tej opcji możemy powołać swoją własną drużynę do życia (możemy ustalić takie parametry jak: nazwa drużyny, nazwy członków wchodzących w jej skład, energia początkowa, czy kontrole nad robakami ma sprawowac CPU czy gracz (do wyboru), kształt nagrobka i zestaw odzywek (w b. humorystycznej konwencji) ).
- Worm options - czyli wszelkie rodzaje ustawień, jak: "Gameplay" (czas gry, czas tury etc.), Video, Audio, sterowanie, liczebność broni...
- Worm rankings - rankingi poszczególnych robali.
Poszczególne miejsca sa uzależnione od efektywności drużyny.
Miarą pozycji na liście jest stosunkek liczby robaków przeciwnika, które zostały uśmiercone do liczby robaków, które ktoś uśmiercił danemu "team'owi".

Podczas kilkania w Play game mamy również możliwość obejrzenia rankingu drużyn.
- Challenge mode - jest to pewien rodzaj kampanii dla drużyn. Warto wybrać ten typ gry gdy brakuje nam towarzystwa w postaci kolegi/koleżanki
- Challenge rankings - owa tajemnicza nazwa kryje za sobą coś..
hehe, żartowałem, sami się domyślcie co tam może być .
- Credits - słów kilka o autorach.

Istotą rozgrywki w Wormsach jest unicestwianie zawodników (robali) drużyny przeciwnej. Jest to rodzaj zręcznościowej turówki, z elementami strategii. Proste i nudne? Nic bardziej mylnego, drogi Graczu. W akcie unicestwienia (zabicia konwencjonalnego, wypchnięcia za planszę lub utopienia) dysponujemy wszelkimi dozwolonymi chwytami, a ich ilość i możliwość konfiguracji satysfakcjonuje moją skromną osobę po dziś dzień.

Mamy tutaj różnorodny arsenał broni - od zwykłego uzi, przez shotguna, granaty, dynamity po tak alternatywne sposoby "walki" jak owca czy bomba bananowa.
Każdy "ofensywny wybór" posiada inną siłę rażenia, inną podatność na wiatr (który jest czynnikiem dość modyfikującym lot wyrzuconego np. granata), oraz inny odrzut. Bronie pokazują się po kliknięciu prawym przyciskiem myszki.
Po dwukrotnym kliknięciu ukaże nam się kolejny arsenalik, jednak nieco mniej destrukcyjny, bo zawiera takie gadżety, jak : Ninja rope (zabawa w Indiana Jones'a), Blowtorch (torowanie sobie drogi do środka Ziemi), Bungee (nie muszę chyba tłumaczyć), lub opcja Kamikadze (poświęcenie życia jednego robala - często warte użycia).
Dodatkowo istnieje również możliwośc opuszczenia tury lub poddania się.
Jeśli już uda nam się dobrać broń, możemy zmniejszyć dystans dzielący nas od naszych ofiar przemieszczając się (strzałki kierunkowe, skok - enter) lub aktywując jeden z pomocnych gadżetów, o którym pisałem parę linijek wcześniej.

Gdy już to wszystko uda nam się spełnić, pozostaje tylko popatrzeć w przestraszone oczy przeciwnika i odpalić wybraną śmiercionośną zabaweczkę. Niektóre (a właściwie większość) muszą zostać wyrzucone na dalszą odległość - moc, z jaką je wyrzucisz, możesz dobrać przyciskając klawisz Spacji i trzymając go odpowiednio długo.

Warto dodać, że jeśli odległość jest bardzo duża, lub też chcemy mieć odpowiednią ilość czasu na skierowanie aktywnego "żołnierza" do kryjówki, możemy przy takiej broni, jak np. granat ustalić czas jaki będzie dzielił go od wyrzucenia do wybuchu (od 1 do 5 sekund, wybór klawiszami 1-5).

Na wykonanie każdorazowo akcji ofensywnej/defensywnej mamy określony czas, ustalany w Game options (standardowo 60 sekund).
Zaś na całą rozgrywkę mamy 15 minut.
Czy to dużo czy mało - niechaj każdy z osobna zmieni ustawienia zgodnie z własnymi preferencjami w menu.

Po upływie "ustawowego" czasu gry włącza się (o ile taka opcja została ustawiona) sudden death mode (czyli pisząc dosłownie - "szybka śmierć").
Każdy worms zostaje "obdarzony" jednym punktem życia - bez względu na to ile miał dotychczas, a walka toczy się dalej jeszcze przez 5 minut. Gdy nikt nie zdoła przechylić szali zwycięstwa na swoją stronę, runda kończy się remisem (po 1 dla każdego).

Teraz wspomnę troche o wyglądzie plansz. Cała gra jest utrzymana w humorystycznej konwencji, więc i dostępne lokacje trzymają sie tego kanonu.

Ich tematyka jest bardzo różnorodna: wojna, piekło, zima, kosmos.
Każda z nich posiada odrębne charakterystyki ogólne, przykładowo:
-siła tarcia podłoża (czyli parametr określający (w dużym uproszczeniu) - "przyczepność do nawierzchni"),
-grawitacja (jej wartość można np. zmniejszyć, przez co zasięg skoku robaków będzie proporcjonalnie większy).

Komputer generuje ich doprawdy potężną ilość.

Każde pole bitewne różni się elementami nań eksponowanymi, ilością mostów, małych i większych wysepek, "dostępem do morza" i wieloma innymi modyfikatorami kształtu i rzeźby terenu. Ponadto na każdym z nich porozstawiane są (jeżeli nie zmienimy ustawień rozgrywki) miny, które wybuchają po kontakcie z "żywym obiektem".

Plansze nie są także niezniszczalne, praktycznie każda broń jest w stanie poczynić większe lub mniejsze "ubytki" ( a taka bomba bananowa może roznieść w proch i pył połowę planszy).

Możemy zmieniać oddalenie od terenu oraz pozycję wertykalno horyzontalną kamerki używając myszki lub/i przycisków + i -.
Na naszą planszę mogą spadać różne dodatkowe opcje pomagające (lub utrudniające) w eksterminacji przeciwnika.
Może to być np. zwiększenie siły rażenia granatów, otrzymanie nowych broni (sheep, czyli owca, banana bomb, minigun), lub dodatkowe życie (+25 lub +50, zależne od szczęścia). Zdarzają się jednak i tzw. Booby Trap, czyli pakunki wybuchające po zetknięciu się z robakiem. Nie mają nawet średniej siły rażenia, jednak zabierają poprzez symboliczną stratę punktów życia czas naszej rundy.

Wracając do samej rozgrywki - zależnie od ustawień drużyna standardowo potrzebuje dwóch zwycięskich rund, by wygrać cały mecz.
Po meczu ukazują nam się statystyki: m.i.n dt. "króla strzelców" (w nawiasie ilość popełnionych morderstw), najlepszy jednorazowy strzał, najmniej użytecznego robaka.
Statystyki te można sobie zachować na dysku w celu np. ew. późniejszej konfrontacji z wynikami kolegi/znajomwego.
Sednem rozgrywki jest gra w trybie multiplayer (od 1 do 4 graczy), więc challenge mode osobiście używam bardzo rzadko.
Jest to, jak już pisałem, zestaw kampanii sprowadzających się do rozwalenia członków (lub członka - zależnie od ustawień) innej drużyny w określonym czasie, określoną bronią i na określonej planszy.

Więcej na ten temat nie napiszę, bo najlepiej jest wypróbować wszystkie opcje samodzielnie i dobrać ich wartość zgodnie z własnym upodobaniem.

Na koniec, wbrew panującemu kanonowi poprawnego pisania - słów kilka o grafice i muzyce.
Wszystko mamy podane w dosyć wysokiej rozdzielczości (640x400), paleta kolorów VGA jest bardzo dobrze wykorzystana.
Wygląd broni w malutkich łapkach "zielonych beretów" jest bardzo staranny, przez co gra się naprawdę przyjemnie.
Podobnie jest z muzyką - humorystyczne wstawki, odgłosy np. wystrzałów zostały są trafione w dziesiątkę. Podobnie jest z różnorodnymi samplami - niezwykle "klimatyczne" i przywołujące w różnych sytuacjach uśmiech na usta..

Na uwagę zasługuje rownież model fizyczny użyty w grze - jednostki poddanie są podczas wykonywania akcji wielu różnym prawom (grawitacja, odrzut, poślizg).

Podsumowując, dodam jeszcze że Worms Plus to jedna z najczęściej podejmowanych przeze mnie gier, pomimo jej wieku i wyprodukowanych kontynuacji.
"Te" Wormsy jeszcze długo będą mi towarzyszyć i zmieniać szarość dnia codziennego.
I wiem na pewno, że nie jestem w swojej opinii odosobniony..

Rozmiar: 15 MB