Wiedźmin 2: Zabójcy Królów (2011) (PL)
Wiedźmin 2: Zabójcy Królów to kontynuacja przygód wiedźmina Geralta - bohatera stworzonego przez polskiego pisarza Andrzeja Sapkowskiego. W grze nie zabrakło nieliniowej, pełnej zwrotów i wyrazistych postaci fabuły oraz dynamicznej i efektownej walki.
Po stłumieniu rebelii Zakonu Płonącej Róży oraz ocaleniu życia króla Foltesta, Geralt trafił w sam środek politycznej zawieruchy w królestwie Temerii. Wiedźmin wspiera monarchę w jego misji przywrócenia porządku w prowincji. Ostatni bastion Zakonu w końcu ulega królewskiej armii. Na drodze do pokoju stoi już tylko zbuntowany zamek Baronowej La Valette, która odseparowała się od królestwa. Miesiąc po próbie zabójstwa Foltesta, jego armie stają u wrót zamku, przygotowując się do ostatecznej bitwy. Tymczasem Geralt zaangażowany w jego ochronę, nie może się zająć rozwiązaniem najbardziej intrygującej go sprawy tajemniczego wiedźmina-zabójcy.
Twórcy zrezygnowali z systemu walki opartego na stylach silnym, szybkim i grupowym; zamiast tego pojawiły się sekwencje ciosów, uniki, bloki i, tak jak w wiedźminie pierwszym, znaki. Postacie dostosowują się do ruchów przeciwnika, nie ma schematów, Geralt i jego kompani dynamicznie reagują na to, co dzieje się dookoła. Podczas pojedynków można swobodnie mieszać uderzenia bronią z wykorzystaniem znaków.
Styl walki Geralta w dużej mierze zależy od tego, w jaki sposób się go rozwija. Statystyki postaci są oparte na trzech specjalizacjach: miecza, magii oraz alchemii. Łącząc je w takie, a nie inne konfiguracje, decyduje się o tym, kim tytułowy wiedźmin ma zostać.
Zbroje ? W kontynuacji pojawiło się więcej (ponad 30) elementów zbroi (w pierwowzorze były tylko cztery jej typy), w tym rękawice, spodnie i buty. Wiele z nich można ulepszać.
Miecze ? Kompozytowa budowa pozwala na tworzenie wielu rodzajów mieczy (podobno około trzystu, podczas gdy w pierwszej części było ich dokładnie trzydzieści, aczkolwiek większość można było zdobyć, nie zrobić).
Po stłumieniu rebelii Zakonu Płonącej Róży oraz ocaleniu życia króla Foltesta, Geralt trafił w sam środek politycznej zawieruchy w królestwie Temerii. Wiedźmin wspiera monarchę w jego misji przywrócenia porządku w prowincji. Ostatni bastion Zakonu w końcu ulega królewskiej armii. Na drodze do pokoju stoi już tylko zbuntowany zamek Baronowej La Valette, która odseparowała się od królestwa. Miesiąc po próbie zabójstwa Foltesta, jego armie stają u wrót zamku, przygotowując się do ostatecznej bitwy. Tymczasem Geralt zaangażowany w jego ochronę, nie może się zająć rozwiązaniem najbardziej intrygującej go sprawy tajemniczego wiedźmina-zabójcy.
Twórcy zrezygnowali z systemu walki opartego na stylach silnym, szybkim i grupowym; zamiast tego pojawiły się sekwencje ciosów, uniki, bloki i, tak jak w wiedźminie pierwszym, znaki. Postacie dostosowują się do ruchów przeciwnika, nie ma schematów, Geralt i jego kompani dynamicznie reagują na to, co dzieje się dookoła. Podczas pojedynków można swobodnie mieszać uderzenia bronią z wykorzystaniem znaków.
Styl walki Geralta w dużej mierze zależy od tego, w jaki sposób się go rozwija. Statystyki postaci są oparte na trzech specjalizacjach: miecza, magii oraz alchemii. Łącząc je w takie, a nie inne konfiguracje, decyduje się o tym, kim tytułowy wiedźmin ma zostać.
Zbroje ? W kontynuacji pojawiło się więcej (ponad 30) elementów zbroi (w pierwowzorze były tylko cztery jej typy), w tym rękawice, spodnie i buty. Wiele z nich można ulepszać.
Miecze ? Kompozytowa budowa pozwala na tworzenie wielu rodzajów mieczy (podobno około trzystu, podczas gdy w pierwszej części było ich dokładnie trzydzieści, aczkolwiek większość można było zdobyć, nie zrobić).
Dostęp do plików i niektórych części serwisu jest wyłącznie dla zalogowanych użytkowników!
Zarejestruj się za darmo TUTAJ. Pamiętaj, aby podać poprawny adres mail!
Zarejestruj się za darmo TUTAJ. Pamiętaj, aby podać poprawny adres mail!


